کندن وسواسی موهای ابرو؛ چگونه تریکوتیلومانیا را تشخیص دهیم؟

کندن وسواسی موهای ابرو یا تریکوتیلومانیا چیست؟ چگونه می‌توان این اختلال را تشخیص داد؟ راهکارهای درمان و کنترل آن کدام است؟

کندن وسواسی مو یا تریکوتیلومانیا یک نوع اختلال روانی است که در آن فرد خودآگاه یا ناخودآگاه تمایل زیادی برای کندن موهای سر، ابرو، مژه و یا سایر قسمت‌های بدن خود دارد. این اختلال با درجه‌های مختلفی در افراد ایجاد می‌شود که از خفیف تا شدید متغیر است. نوع خفیف این مشکل را می‌توان کنترل و درمان کرد. اما در نوع شدید آن ممکن است بخش‌هایی از مو به طور کامل از بین برود و فرد دچار طاسی شود.

در چنین شرایطی اعتماد به نفس افراد از بین می‌رود و زیبایی افراد دچار اختلال می‌شود. به ویژه کسانی که موهای ابروی خود را به طور کامل می‌کنند، بیشتر از سایر افراد در معرض کاهش اعتماد به نفس و زیبایی قرار دارند. بنابراین ممکن است به ناچار مجبور به انجام عمل کاشت ابرو شوند. اگر شما نیز علائم این بیماری را دارید و به دنبال راهکارهای درمانی آن هستید، تا انتها این مقاله از درمانگاه پوست و مو باراد را به طور کامل همراهی کنید.

کندن وسواسی موهای ابرو چیست؟

کندن وسواسی موهای ابرو یا سایر نقاط بدن که به اصطلاح پزشکی تریکوتیلومانیا نام دارد، یک اختلال روانی یا وسواسی است. طی این اختلال افراد تمایل اجباری به خروج موهای بدن خود از ریشه دارند. این اتفاق به مرور منجر به ریزش سکه‌ای ابرو و ایجاد نقاط خالی در ابرو و قسمت‌های مختلف بدن از مو می‌شود. چنین افرادی بیشتر تمایل دارند که به موهای نواحی سر یا ابروی خود آسیب وارد کنند.

عواملی چون استرس، اضطراب، کسالت، بیماری و مشکلات محیطی می‌تواند بر روی ایجاد چنین اختلالی در افراد تاثیر بگذارد. تریکوتیلومانیا معمولاً اثرات منفی زیادی بر روی سلامت روان افراد می‌گذارد. این مشکل اگر در کودکی یا نوجوانی رخ دهد، ممکن است آینده افراد را دچار اختلال کند. بنابراین باید هرچه سریعتر به دنبال راهکار درمان این اختلال وسواسی باشید. خوشبختانه این اختلال درمان دارد و شما می‌توانید به راحتی با مراجعه به پزشک، متناسب با حالتی که دارید، خیلی زود درمان این بیماری را آغاز نمایید.

انواع تریکوتیلومانیا در ابرو

فردی که به مو کنی وسواسی ابرو مبتلا باشد، ممکن است گاهی فقط چند تار و یا گاهی کل ابروهای خود را از بین ببرد. در چنین شرایطی بخش‌هایی از ابرو در نواحی مختلف آن از بین می‌رود. بنابراین ابروها نامتقارن و ناقص می‌شود و در نتیجه پوست ابرو دچار عوارضی چون قرمزی خواهد شد. تریکوتیلومانیا معمولاً به دو نوع خودآگاه و ناخودآگاه تقسیم می‌شود.

در نوع خودآگاه آن افراد از روی عمد و برای اینکه استرس خود را کاهش دهند، شروع به خروج موهای ابرو می‌کنند. اما در نوع ناخودآگاه آن افراد بدون اینکه متوجه اقدام خود باشند، موهای ابروی خود را می‌کنند. این اتفاقات معمولاً در هنگام خستگی، مطالعه کتاب یا تماشای تلویزیون برای افراد رخ می‌دهد و ناشی از بروز احساسات افراد است. یعنی برخی از افراد زمانی که موهای خود به ویژه موهای ابرو را می‌کنند، احساس رضایت و خوشنودی می‌کنند. به همین دلیل این کار را ادامه می‌دهند تا احساسات مثبت خود را حفظ کنند.

از طرفی برخی از افراد نیز برای مقابله با احساساتی چون استرس، عصبانیت، خستگی و بی‌حوصلگی اقدام به خروج موهای خود از ریشه می‌کنند. بنابراین این حالت باید به طور کامل توسط پزشک متخصص بررسی شود و پزشک پس از دریافت شرح حال کامل، اقدام به تجویز راهکارهای درمانی در افراد کند.

علائم مو کنی وسواسی ابرو یا تریکوتیلومانیا چیست؟

شایع‌ترین علائمی که فرد مبتلا به مو کنی وسواسی ابرو دارد، این است که به طور مداوم موهای ابروی خود را می‌کند. از مهم‌ترین نشانه فرد مبتلا به تریکوتیلومانیا می‌توان به این نکته اشاره کرد که پس از مدتی از یک نقطه صرف نظر می‌کند و موهای نواحی دیگر بدن را می‌کند. از مهمترین علائم تریکوتیلومانیا می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• فردی که به این مشکل مبتلا باشد، فشار عصبی زیادی را قبل از مو کنی احساس می‌کند. همچنین زمانی که در برابر این اقدام مقاومت می‌کند، احساس تنش و فشار در فرد افزایش می‌یابد.
• فردی که به این اختلال مبتلا باشد پس از اینکه موهای خود را می‌کند، احساس رضایت و خوشنودی دارد و از این عمل پشیمان نیست.
• چنین افرادی به تدریج موهای ابروی خود را از دست می‌دهند و به کچلی مبتلا می‌شوند. البته برخی از افراد علاوه بر ابرو، موهای نواحی دیگر بدن از جمله موهای سر و مژه‌های خود را نیز می‌کنند.
• از دیگر علائم این مشکل می‌توان به این اشاره کرد که افراد موهایی را که می‌کنند، می‌جوند.
• افراد مبتلا به تریکوتیلومانیا ممکن است موها را پس از اینکه از ریشه خارج کردند، به صورت و لب‌های خود بکشند یا با آن بازی کنند.
• این افراد اراده ضعیفی دارند و با وجود اینکه به طور مداوم قصد ترک این کار را دارند، در انجام آن موفق نیستند.
• به دلیل مشکلات و استرس‌هایی که بر اثر این کار تحمل می‌کنند، در محل کار، مدرسه و اجتماعات دیگر دچار مشکل می‌شوند.
• این افراد در کنار مو کنی ممکن است اقدامات دیگری نیز انجام دهند و به ناخن‌ها یا لب‌هایشان آسیب وارد کنند.

نکته بارز این افراد این است که ممکن است موهای خود را در تنهایی بکنند و این اقدام را از دید سایر افراد مخفی نگه دارند.